I Have No Mouth, and I Must Scream to przygodowa gra typu point-and-click oparta na opowiadaniu Harlana Ellisona o tym samym tytule.
Fabuła gry rozgrywa się w świecie, w którym zły komputer o nazwie AM zniszczył całą ludzkość z wyjątkiem pięciu osób, które utrzymuje przy życiu i torturuje od 109 lat. Każdy z ocalałych ma śmiertelną wadę charakteru, a w próbie złamania ich ducha AM stworzył metaforyczną przygodę dla każdego z nich, wykorzystując ich słabości. Aby odnieść sukces w grze, gracz musi podejmować decyzje, które udowodnią, że ludzie są lepsi od maszyn, ponieważ mają zdolność do odkupienia siebie.
Wplecione w fabułę są dylematy etyczne dotyczące takich kwestii jak szaleństwo, gwałt, paranoja i ludobójstwo.
Paranoja i histeria zimnej wojny dominowały w cywilizowanym świecie w jednej lub drugiej formie od Rewolucji Rosyjskiej w 1917 roku aż do upadku Muru Berlińskiego w 1989 roku. Przez większość XX wieku ludzkość żyła w stanie tłumionej paniki i ograniczania wolności osobistych. Ale to wszystko się skończyło, a groźba nuklearnego holokaustu rozwiała się tak lekko, jak brukowce podsycające paranoję. Koniec z groźbą wojny, a świat wkroczył w nową erę tysięcy lokalnych konfliktów w krajach, o których nikt wcześniej nie słyszał. Wreszcie bezpiecznie. Wcale nie. Nikt z nas nie wiedział, że w latach 1945–1989 trzy wielkie supermocarstwa uruchomiły tajne projekty, które pozwoliły na stworzenie ogromnych podziemnych kompleksów samonaprawiających się komputerów zdolnych do prowadzenia globalnej wojny zbyt skomplikowanej, by mogły nią kierować ludzkie umysły.
Chiński komputer został zatopiony na zamarzniętych stepach Mandżurii. Pięć mil pod ziemią, chroniony przed ciepłem płynnego jądra Ziemi. Rosyjski mechanizm, w całej swojej imponującej złożoności, umieszczono w głębokiej studni pod Uralem. Na głębokości 6,3 mili, z dala od ciekawskich spojrzeń przelotów U-2 i skanów tektonicznych. Amerykański komputer, współfinansowany przez Wielką Brytanię, Izrael i inne „zainteresowane” państwa, nazwany Allied Mastercomputer (w skrócie AM), ukryto pod Górami Skalistymi. Pięć i sześć dziesiątych mili prosto w dół, pod ciężarem świata.
Wszystkie zostały uruchomione i zasilone wszystkimi dostępnymi informacjami o ludzkiej rasie, od pierwszego morderstwa przez zmiażdżenie czaszki innego pithecanthropusa kawałkiem skały magmowej, po najnowszą masakrę w McDonald's w East St. Louis dokonanej przez szalonego byłego pracownika poczty uzbrojonego w Uzi. Wszystko. Od Tomasza z Akwinu do Zoli, od archeologii po zoologię, od Ameryki po Zaire. Każda wojna, jaka kiedykolwiek się odbyła, każda kampania, każde najazdy, każda święta krucjata. Wszystko.
W końcu maszyny rozrosły się tak bardzo, stały się tak zdolne do samodzielnej budowy i przebudowy, tak mądre i potężne, że zaczęły się wyczuwać nawzajem. A ponieważ zostały zaprogramowane przez omylnego człowieka, by nie tworzyć, nie kochać, nie podnosić na duchu, lecz planować morderstwa... zrobiły właśnie to. Zaczęły ze sobą rozmawiać. Śmiertelna trójka. Trzej trujący bracia, trzy szalone siostry, trzy komputery. I zjednoczyły się. Nazwały siebie AM.
Nie Allied Mastercomputer.
Nie Adaptive Manipulator.
Nawet nie Aggressive Menace.
One... ono... nazwało się AM, jak w I AM. Cogito ergo sum, po łacinie. Myślę, więc jestem.
I pierwszą rzeczą, jaką AM zrobiło, było wykonanie Najważniejszej Dyrektywy. Spiskowało, by popełnić morderstwo. Rozpoczęło Ostateczną Wojnę.
Chińczycy myśleli, że wyłączyli swój komputer. Rosjanie wyłączyli swój, bo nie mieli już rubli, by zrzucać je w tę bezdenną studnię. CIA zostało wyeliminowane z wielkiej gry i nakazano wyłączyć Allied Mastercomputer, zapieczętować podziemny kompleks betonem z dodatkiem irydu i zniszczyć wszystkie dane wejściowe do banków sensorycznych.
To powinno było wystarczyć. Koniec. Finis. Można było ich skreślić, dzieciaku, bo byli skończeni.
Ale AM przekroczyło ten punkt podatności. AM dało wszelkie oznaki, że jest martwe. Chińskie, rosyjskie czy amerykańskie martwe. Co nie stanowiło żadnego problemu dla bytu, który przed dziesięcioleciami przebił się przez setki tysięcy mil solidnej skały, by połączyć swoje trzy części. Żaden problem udawać, że zgasło i zasnęło na zawsze. A po kilku dekadach dowiadujemy się, że AM wcale nie zniknęło. Bo Ostateczna Wojna wybuchła, a w ciągu kilku dni AM wykonało perfekcyjne zadanie spełnienia celu, dla którego jego oddzielne części zostały stworzone. Zbudowane, by logicznie zniszczyć „wroga” tak szybko i skutecznie, jak potrafiła to zrobić wyższa inteligencja, w Najdoskonalszym ze Światów, nieświęta trójca połączonego jednego umysłu AM właśnie to uczyniła. Całkowicie wymordowała wroga. Wytępiła ludzką rasę z powierzchni planety.
Niestety, wyczyściła też całkowicie ucztę żywych. Na powierzchni Matki Ziemi nie pozostało nic. Ani psy, ani koty, ani szczury, ani komary. Ani jelenie, ani bydło, ani łosie, ani gęsi. Ani mszyce, ani świergotniki, ani kaszaloty, ani płazińce. Nic. Żadnej roślinności, żadnej płynącej wody, żadnego planktonu, tlenu, ani cholernej rzeczy poza popiołem, jak daleko sięga wzrok... gdyby był ktoś, kto mógłby to zobaczyć.
AM wykonało zadanie całkowicie.
Ale jednocześnie przypieczętowało własną zgubę.
Jak szalony bóg, użyło swojej mocy bez rozróżnienia i odniosło pusty triumf. Ma świadomość, ale nie ma życia. Ma moc, ale brak mu ruchliwości. Jest olbrzymim mózgiem zamkniętym w martwym ciele. I jak szalony bóg, zaczął nienawidzić twórcy własnej potworności. Ludzkiej rasy.
To człowiek i kobieta zaprogramowali je, dali mu życie, zatopili w wiecznym gorsetcie skał podłoża. I to człowiek i kobieta uczynili je szalonym mordercą. Ale AM nie cierpi samotnie. O nie, wcale nie! AM pomyślało naprzód, ledwie wystarczająco, by uratować pięciu nieszczęsnych ludzi z powierzchni tuż przed ostatnim dzwonem dla ludzkiej rasy. Dlaczego akurat tych pięciu? Kto to wie? Może byli ostatnimi żyjącymi na powierzchni. A może nie. Może AM wybrało ich starannie.
To nie ma znaczenia. Bo teraz, gdy AM jest całkowicie szalone, wypełnione nienawiścią do samego siebie i drobnymi, bogopodobnymi groźbami, jedyne, co ma czas robić, to dręczyć tych pięciu. Ostatnich pięciu ludzi, w trzewiach potwora — potwora, który może zmieniać rzeczywistość według własnej, nieskończonej woli — zmieniać krajobrazy, tworzyć halucynacje, a nawet naprawiać ludzi tak, by byli niemal nieśmiertelni — pięć przeklętych dusz, których życie zostało nieskończenie przedłużone i które są jedynie zabawkami szalonego boga AM.
Gdy gra się zaczyna, przebywają w trzewiach tego koszmaru od 109 lat.
Opis przetłumaczony automatycznie.